Հունիսի 7-ից առավել կարևոր է հունիսի 8-ը, Հայաստանի գոյությունն ընտրած մարդիկ տեր կկանգնե՞ն իրենց քվեին

Fri, 05 Jun 2026 23:05:20 +0400

«Հրապարակի» զրուցակիցն է դիվանագետ, քաղաքական վերլուծաբան Վարդան Հակոբյանը:

-Այս ընտրարշավն ընդհանուր առմամբ ինչի՞ մասին էր:

-Եթե դիտարկում ենք որպես ժողովրդի ընտրություն, ապա ամենակարևոր հարցը մեր պետության լինելու հարցն է: Մենք հասկանում ենք, որ այն ծրագրերը, որ ՔՊ-ն ներկայացնում է, թե տարածաշրջանային հարաբերությունների, թե Թուրքիա-Ադրբեջանի, թե Ռուսաստանի, թե Իրանի հետ ցույց է տալիս, որ այդ ամենը ընտրություններից հետո տանելու է մեր պետության աստիճանաբար ատրոֆիային: Նա վախեցնում է պատերազմով, ինչը շանտաժի ձև է և քանի տարի է նա դրանով է զբաղված՝ ժողովրդին վախով շանտաժի է ենթարկում: Իսկ իրական պատերազմը, եթե արդյունքներով վերցնենք հայկական պետականության ոչնչացման է բերելու` իրենց ծրագրերով: Այսինքն, աստիճանաբար Հայաստանն իր ֆունկցիաները զիջելով, շուկա, կոմունիկացիաներ և այլն, դատարկվելու է և դառնա թուրք-ադրբեջանական տանդեմի ինչ-որ տարածք: Սա այն մասին, թե ընտրության գնալով մենք ինչ ենք ընտրում:

-Իսկ սա ինչպե՞ս է ընկալվում, դիտարկվում հանրության կողմից:

-Սա, ըստ էության, մեր ժողովրդի, ընտրողների հիմարացման, շեղման, խախտելու, մանիպուլյացիայի ենթարկելու մի ձև է: Մարդկանց բերում են այնպիսի վիճակի, որ նրանք շեղվեն այն առաջին ընտրությունից ամենակարևոր՝ մեր պետության լինել-չլինելու և անցնում ենք կատալիզատորային ոճի: Այսինքն, մարդիկ ոչ թե կարևոր ընտրության են գնում` որոշիչ, այլ մեկն, ասենք, գնում է ընտրելու այն բանի համար, որ վիզային ռեժիմը թուլանա` ինքը հեշտ Եվրոպա կգնա կգա, կամ Թուրքիայից ապրանք բերեն-վաճառեն, այսինքն, ամեն մեկն իր տեսանկյունից է նայում: Այստեղ խաբելու ամենավատ ձևը, մարդկանց մանիպուլյացիայի ենթարկելու ձևը դա կարևոր հարցը մի կողմ դնելն է, շեղելն է, և այս ընտրությունների հիմնական հարց են դարձնում՝ դուք ուզո՞ւմ եք Եւրոպա գնալ, թե ոչ, դուք պատերազմ ուզո՞ւմ եք, թե ոչ: Շեղում են մեր ազգի ու պետության գոյատևման հարցից այս տեսակ հարցերով, վախեցնելով, շանտաժի ենթարկելով, պատերազմով, իրենց ՝ «խաղաղությանը տեր կանգնեք» արտահայտությամբ: Մի կողմից խաղաղությանը տեր կանգնեք, մյուս կողմից` Եվրոպա գնո՞ւմ եք, թե ոչ, այսինքն, ժողովուրդն էլ չի մտածում, ժողովրդին այնպես են ներկայացնում, որ եթե դուք ուզեք՝ կգնաք Եվրոպա: Նրանք հարցը չեն դնում, որ Եվրոպան երբեք ձեզ չի ընդունի և չի էլ սպասում: Տարբեր պետությունների փորձից մենք շատ լավ գիտենք, լինի դա Մոլդովան, Վրաստանը, թե Թուրքիան, առավել ևս` Հայաստանը, որովհետև Հայաստանի և Եվրոպայի միջև կա մի շատ կարևոր արգելք՝ դա Թուրքիան է: Եվ ոչ Թուրքիային, ոչ Ադրբեջանին, որոնք, ըստ էության, թելադրում են արտաքին քաղաքականությունը, ձեռք չի տալիս այդ Եվրամիության մուտքը, այսինքն, դա մի անհույս խաբկանք է, որով ժողովրդին մոլորության մեջ են գցում, և ժողովուրդն էլ շատ հաճույքով ընկնում է, որովհետև այդ մոլորության մեջ մի հատիկ կա, որով նրանք գայթակղվում են և դա այդ ռեժիմի հարցն է: Եվրամիությունը Հայաստանին այս խայծը տալիս է մի նպատակով՝ հակառուսական պետություն դարձնելու համար: Այս երեք խաբկանքներն են՝ խաղաղություն պահելը, Եվրոպա գնալն ու հակառուսականությունը: Հատկապես մեր երիտասարդությունն այս երեք խաբկանքներով շատ հեշտ է խաբվում, այդ արտաքին խայծերը սիրում են, մինչդեռ մեր ժողովրդի առաջ, մեր երիտասարդության առաջ կանգնած է մեր պետության լինել-չլինելու հարցը: Եթե պետության լինել-չլինելու հարցն է և եթե նրանք կարողանան հասնել իրենց նպատակին, ապա դա արդեն հայ ժողովրդի՝ իր հողի վրա ապրելու հարցն է՝ կարո՞ղ ենք ապրել, թե՞ ոչ: Խաբեությունը շատ հեշտ է ստացվում նրանց մոտ: Կան մարդիկ, որոնք հասկանում են, թե այս մարդն ուր է տանում, բայց նրանք էլ ունեն իրենց անձնական շահախնդրությունը, բայց մեկն իր կարիերայի մասին է մտածում, մյուսը` իր բիզնեսի, որ` ջհանդամ, ես իմ պարգևավճարը ստանամ, հետո պետք լինի, կթողնեմ` Եվրոպա կգնամ ապրելու: Այս ամեն ինչը ներկայացնում ենք, ասում ենք, բայց շատ դժվար է ընկալվում, որովհետև 30 տարի լիբերալ- գլոբալիստական քարոզչությունը, կեղծ դեմոկրատիայի խաղերով մարդկանց գիտակցությունը պղտորել է:

-Ընդդիմադիր առաջատար երեք ուժերի ընտրարշավն ինչպե՞ս եք գնահատում, կարողացա՞ն հակազդել իշխանական քարոզչությանը:

-Տեսեք, ՔՊ-ական քարոզչության խայծերից մեկը, որ իրենք մանր-մունր, հաճախ եմ այս բառն օգտագործում՝ իրենց ուղեկից տուզիկների, այդ փոքրիկ շնիկների միջոցով դաշտ են նետում, թե իբր ընդդիմության մեջ մեկը մյուսին դեմ են, միասնական չեն, սա նույն այդ խաբկանքի և մոլորության ձևն է: Ընդդիմություն ասելով, նկատի ունեմ հիմնական ընդդիմությունը, ոչ թե այն մանր-մունրները, որ ընդդիմություն են խաղում: Հիմնական այդ երկու ուժին եմ համարում՝ Ռոբերտ Քոչարյանի «Հայաստան» դաշինքն ու «Ուժեղ Հայաստանը», կարելի է այստեղ ավելացնել նաև Ծառուկյանի դաշինքը, որն ընտրազանգված ունի: Եթե այս երեքին ուժին գնահատական տանք, ըստ էության, առաջին երկուսն ամեն ինչ արեցին և անում են: Այսինքն, թե քարոզչություն են տանում, թե ասում են և բացատրում են, և տեղին են բացատրում ամեն ինչ: Այլ հարց է, թե ինչպես է դա ընկալվում, այսինքն, երբ որ խոսում էին ընդդիմության պառակտվածության կամ միասնության մասին, պետք է հասկանալ, որ ընդդիմության տարբեր կուսակցություններ չեն կարող միատիպ մտածել, ամեն մեկն իր գործն է անում և ամեն մեկն իր պատկերացումն ունի Հայաստանի զարգացման հարցում: Միասնությունը վերաբերում է հենց ընտրողներին, այսինքն, եթե ընտրողները միասնական լինեն, օրինակ, ընտրո՞ւմ եք դուք Հայաստան պետության պահպանումն ու զարգացումը, թե ոչ, և այստեղ ընտրազանվածը պետք է միասնական դառնա, այլ ոչ թե տարբեր կուսակցությունների միջև բաժանված: Սա է կարևոր և այս առումով ընտրությունը ժողովրդինն է, ընդդիմությունը կամ ՔՊ-ն՝ դիմությունը, վաղուց իրենց ընտրությունը կատարել են: ՔՊ-ն վաղուց ընտրել է Եվրոպա գնալու, Թուրքիայի հետ հարաբերություններ կարգավորելու ճանապարհը, նաև ընդդիմությունն է ընտրել, որ մեր դաշնակիցները սրանք են, որ մեզ այս ճանապարհն է պետք՝ մեր ինքնությունը պահելու, մեր եկեղեցին պաշտպանելը, ինչպես պաշտպանեցինք 1918 թվականին Սարդարապատում և նորից պետություն կերտեցինք: Այսինքն, իրենք իրենց ընտրությունը կատարել են, Հիմա մնում է, որ ընտրողները, ժողովուրդն էլ իր ընտրությունը կատարի և դա կախված է ոչ թե բոլորի միասնության հարցից, այլ որ ընտրություն անողները միասնական կլինեն, այսինքն, մեր պետության գոյատևման կողմնակիցները միասնակա՞ն են, թե՞ ոչ: Մենք գիտենք, որ ՔՊ-ականները միասնական են, որովհետև շատ կոնկրետ իրենց շահերը հասկանում են՝ ուտել, վիզա ստանալ, թե հետո ինչ կլինի՝ կարևոր չէ: Հիմա մեր ժողովրդի մեծ մասն արդյոք կհասկանա՞, որ պետք է միանալ, որպեսզի պաշտպան կանգնեն մեր պետության գոյատևմանը:

-Դա կերևա հունիսի 7-ին:

-Այո, դա ընտրություն է, բայց նաև ասեմ, հաշվի առնելով Մոլդովայի և Ուկրաինայի փորձը և այլն, որ այդ ընտրություններում իշխողները ադմինիստրատիվ և այլ լծակներ ունեն, և Արևմուտքի հզոր օժանդակությունը, չնայած իրենք առավոտից երեկո խոսում են իբր ռուսները կամ որոշ պետություններ օժանդակում են ընդդիմությանը, այնինչ տեսանք, թե Մոլդովայում կամ Ուկրաինայում ինչպես օժանդակեցին: Կարծում եմ, նույնը կտեսնենք նաև Հայաստանում: Ռուսաստանը հիմա զբաղված է իր համար շատ ավելի կենսական հարցերով և ՌԴ-ն չունի հինգերորդ շարասյուն Հայաստանում, ինչը որ ունի Արևմուտքը Հայաստանում, այնպես որ ես դրա հետ հույս չեմ կապում: Ուղղակի նրանք կարող են միայն ասել, որ ճիշտ կողմնորոշվեք, որովհետև այս դեպքում կհայտնվեք ծանր վիճակի մեջ և այլն: Դա միջամտություն չի, ընդամենն ասում են, թե ինչ է լինելու: Այստեղ ամենակարևորը ժողովրդի ընտրությունն է: Ընտրությունները կեղծելու վտանգն էլ կա, ու դրա համար ոչ թե այդքան ամսի 7-ն է կարևոր, այլ թե ամսի 8-ից հետո ինչ տեղի կունենա և արդյո՞ք մարդիկ տեր կկանգնեն իրենց կատարած ընտրությանը: Նկատի ունեմ այն մասսային, որ միասնական ընտրելու է Հայաստանի` որպես պետության պահպանումն ու զարգացումը: