Ինչու են բռնակալները ժողովրդի անունից հանդես գալիս
—-
1. Լեգիտություն ձեռքբերելու համար
Առաջ իշխանությունն Աստծուց էր, դրա հսմար բռնակալները հանդես էին գալիս Աստծո անունից, հիմա իշխանությունը ժողովրդից է (գոնե` Դե Յուրե), դրա համար նրանց սիրած արտահայեւնը «Ես կատարում եմ ժողովրդի կամքը».
– ժողովուրդը ուզում է շրջափակել եւ ծեծել դատավերներին,
– ժողովուրդն ուզում է փոխել ՍԴ կազմը,
– ժողովոիրդը հոգնել էր Արցախից, դրա հսմար որոշեց պարտվել եւ դառնալ ինքնիշխան,
– ժողովուրդն ուզում է ունեզրկել “քրեաօլիգարխիային” եւ նրանց ունեցվածը բաժանել ՔՊ-ականների միջեւ եւ այլն։

​2. Անձնական պատասխանատվությունից խուսափում
​Երբ բռնակալը կործանարար որոշումներ է կայացնում, «ժողովրդի անունից» խոսելու հռետորաբանությունն օգնում է մեղքը բարդել ուրիշների վրա.

​3. Բաժանում «մենք»-ի և «նրանք»-ի
​Յուրացնելով ողջ բնակչության անունից խոսելու իրավունքը՝ բռնակալն ավտոմատ կերպով այդ դաշտից դուրս է մղում ցանկացած ընդդիմության.
​Բանաձևը պարզ է. «Ես ժողովուրդն եմ։ Եթե դուք իմ դեմ եք, նշանակում է՝ դուք ձեր իսկ ժողովրդի դեմ եք (դավաճաններ եք, հնգերորդ շարասյուն, հայրենիքի թշնամիներ)»։
​

4. Հոգեբանական միաձուլում
​Բռնապետները հաճախ օգտագործում են «առաջնորդը՝ որպես ազգի մարմնավորում» հայեցակարգը։ Նրանք փորձում են ջնջել սահմանն իրենց, պետության և հասարակության միջև։

​5. Միահամուռ համաձայնության պատրանքի ստեղծում
​Վերահսկվող լրատվամիջոցների եւ ֆեյքերի ագարակների միջոցով ստեղծվում է ամեն ինչի հետ համաձայն, միատարր հասարակության պատկեր։
Երկրի ներսում գտնվող այն մարդուն, ով համաձայն չէ ռեժիմի հետ, սկսում է թվալ, թե ինքը բացարձակ փոքրամասնություն է։ Քանի որ «բոլորը կողմ են», ուրեմն ձայն հանելը վտանգավոր է և անիմաստ։ Դա կաթվածահար է անում դիմադրելու կամքը:

​Կարճ ասած. Ժողովրդի անունից խոսելը «ժողովրդի վարչապետ» հանդեպ սիրո նշան չէ, այլ քաղաքական գոյատևման հիմնական գործիք։ Դա թույլ է տալիս բռնակալի հարկադրանքը վերածել «հնազանդության», իսկ նրա ամենաթողությունը՝ «բարձրագույն կարգի ժողովրդավարության»։

Գրել է Ստեփան Դանիելյանը