Ինչպե՞ս կարելի է 6 տարի շարունակ պարտվածի հոգեբանությամբ ապրել՝ վախենալ «Արցախ» բառն ասել, Արցախի օրը նշել, Արցախի հանձնման օրը ցավակցություն հայտնել, ասել, որ Արցախը դարերով հայերի բնօրրանն է եղել, այնտեղ մշակութային ու պատմական բյուր հետքեր կան, որոնք համամարդկային արժեք են, եւ որոնք ավերելը բարբարոսություն է։ Բայց առիթը բաց չթողնել Ադրբեջանին ու Ալիեւին քծնելու համար, հայտարարել, որ Տիգրանաշենը Քյարքի եմ կոչում, որ նոր էսկալացիա չլինի, գերիների մասին չեմ խոսում, որ խաղաղության գործընթացին չվնասեմ ու Ադրբեջանին «ռեպուտացիոն վնաս չհասցնեմ»։ Իսկ ընտրություններից հազիվ 7 օր անց Ղազախով Հայաստան է ժամանում առաջին օտարերկրյա հյուրը՝ Ադրբեջանի նախագահի օգնական Հիքմեթ Հաջիեւը, որին պատիվ են տալիս, պտտեցնում Դիլիջանում, հետո պարզվում է՝ նա մի գրամ հարգանք չունի մեր ազգի նկատմամբ։

Նրա ուղեկցությամբ Արցախ են մեկնում օտարերկրյա դիվանագետներ, որոնց մոտ նա ծաղրում է հայ ժողովրդին, հայկական հնամենի վանքերն աղվանական անվանում։ Հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ հաջիեւների նմանները չեն վախենում էսկալացիայից կամ խաղաղությունը վտանգելուց։ Ինչո՞վ բացատրել, որ գոնե ձեւականորեն չեն հայտարարում Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունը ճանաչելու մասին՝ Փաշինյանի կողմից այսքան զիջումներ ստանալուց հետո անգամ։ 6 տարին բավարար չէ՞ր՝ հասկանալու համար, որ չկա, չի լինելու խաղաղություն, դիմացինը չի հարգում մեր պետականությունն ու տարածքային ամբողջականությունը, չի պատրաստվում իր զորքը հանել մեր տարածքներից եւ բաց թողնել մեր գերիներին։ Այս իշխանությունը 6 տարի շարունակ մարդկանց գլխի տակ փափուկ բարձ է դնում, ինչպես 44 օր անում էր, որ մեր զգոնությունը բթացնի եւ դարձնի հեշտ պատառ բորենիների համար։