Թե ինչու այսպես ստացվեց․ ինչու է հեռանում Ռոնալդուն

Thu, 01 Oct 2026 15:45:42 +0400

Կրիշտիանու Ռոնալդուն հեռացավ Պորտուգալիայի հավաքականի ճամբարից։ Եվ այս անգամ խոսքը հերթական «Ռոնալդուն դժգոհ է, որովհետև չի խաղացել» պատմության մասին չէ։

Ռոնալդուն ինքն է հայտարարել իր հեռանալու մասին։ Ավելին՝ նա շատ հստակ նշել է, որ ժամանակի ընթացքում պորտուգալացիներին կասի իր հեռանալու իրական պատճառները։ Այսինքն՝ այն, ինչ մենք այսօր գիտենք, դեռ ամբողջ պատմությունը չէ։

Բայց արդեն բավական բան գիտենք՝ հասկանալու համար, թե ինչպես այս ամենը հասավ պայթյունի։

Ամեն ինչ սկսվեց Ժորժե Ժեզուսի՝ Պորտուգալիայի հավաքականի գլխավոր մարզիչ նշանակվելուց հետո։ Ժեզուսը Ռոնալդուի համար անծանոթ մարդ չէ։ Նրանք միասին աշխատել են «Ալ-Նասրում», և հենց այդ հանգամանքն էլ այս պատմությունն ավելի հետաքրքիր է դարձնում։ Սա երկու մարդկանց առաջին հանդիպումը չէր։ Նրանք արդեն գիտեին միմյանց բնավորությունը, ֆուտբոլային պատկերացումները և միմյանց նկատմամբ ունեցած պահանջները։

Բայց Պորտուգալիայի հավաքականը «Ալ-Նասրը» չէ։

Այստեղ Ռոնալդուն միայն ֆուտբոլիստ չէ։ Նա Պորտուգալիայի պատմության ամենամեծ ֆուտբոլային դեմքն է, հավաքականի ռեկորդակիրն է, ավագն է և մի ֆուտբոլիստ, որի ներկայությունը տասնամյակներով շատ ավելի մեծ նշանակություն է ունեցել, քան պարզապես խաղադաշտում անցկացրած րոպեները։

Իսկ Ժեզուսը եկել է մի իրավիճակում, որտեղ պետք է ցույց տար, որ հավաքականում որոշումների վերջնական պատասխանատուն ինքն է։

Եվ հենց այստեղ առաջացավ այն հակասությունը, որը վերջում պայթեց։

Սեպտեմբերին Ռոնալդուն դեռ շատ հանգիստ էր խոսում իր դերի մասին։ Նա նույնիսկ ասել էր, որ եթե մարզիչը որոշի իրեն չխաղացնել, դուրս բերել խաղից կամ ընդհանրապես չօգտագործել, ինքը կընդունի այդ որոշումը։ Բայց միաժամանակ Ռոնալդուն նաև շատ հստակ էր՝ իրեն դեռ օգտակար է զգում Պորտուգալիայի հավաքականին և ցանկանում է շարունակել օգնել թիմին։

Այսինքն՝ սկզբնական շրջանում նա ընդունում էր մարզչի իշխանությունը։

Բայց ընդունել մարզչի որոշումը և ընդունել այն, թե ինչպես է այդ որոշումը կայացվում ու ներկայացվում, նույն բանը չեն։

Ու հենց այստեղ ամեն ինչ սկսեց փոխվել։

Ուելսի դեմ Ռոնալդուն մեկնարկային կազմում էր։ Նա խաղաց, բայց փոխարինվեց։ Դրանից հետո եկավ Նորվեգիայի դեմ հանդիպումը։

Ռոնալդուն մնաց պահեստայինների նստարանին։

Ավելի ուշ հրապարակվեց, որ Ժեզուսը նրան ասել էր՝ երկրորդ խաղակեսում կարող է խաղադաշտ դուրս գալ։ Սակայն վերջնական արդյունքում Ռոնալդուն այդպես էլ չխաղաց։ Պորտուգալիան հաղթեց 2-1 հաշվով, բայց խաղի ավարտից հետո ուշադրության կենտրոնում ոչ թե հաղթանակն էր, այլ Ռոնալդուի նստարանին մնալը։

Դա հատկապես նշանակալի էր, որովհետև Ռոնալդուն երկար տարիների ընթացքում սովոր չէր նման իրավիճակների։ Եվ այստեղ պետք է հասկանալ մի կարևոր տարբերություն։

Ռոնալդուն կարող է ընդունել, որ այլևս 90 րոպե չի խաղալու յուրաքանչյուր հանդիպում։

Նա նույնիսկ ինքն էր ասել, որ չի ակնկալում անընդմեջ չորս խաղերում ամբողջական 90 րոպե անցկացնել։

Բայց այլ բան է, երբ դու նախապես հասկանում ես, որ խաղալու ես, իսկ հետո խաղի ընթացքում այդ որոշումը փոխվում է, և դու ընդհանրապես խաղադաշտ դուրս չես գալիս։

Հենց այդ պահից սկսած հարցը դարձավ ոչ միայն ֆուտբոլային։

Ռոնալդուն դժգոհեց։ Ժեզուսը փորձեց հանգստացնել իրավիճակը։ Մարզիչը հայտարարեց, որ լուրջ կոնֆլիկտ չկա, որ ինքը խոսել է Ռոնալդուի հետ, և որ ամեն ինչ կարգավորված է։

Բայց իրականությունը շատ արագ հակասեց այդ հանգիստ պատկերին։

Ռոնալդուն չմարզվեց թիմի հետ։

Հետո Ժեզուսը կրկին հրապարակային կերպով խոսեց իրավիճակի մասին և պնդեց, որ Ռոնալդուն պետք է մասնակցի մարզմանը։

Եվ դրանից հետո Ռոնալդուն հեռացավ հավաքականի ճամբարից։

Այսինքն՝ եթե ամեն ինչ դասավորենք հերթականությամբ, պատկերը բավական պարզ է։

Ռոնալդուն չխաղաց Նորվեգիայի դեմ։ Դրանից հետո առաջացավ դժգոհություն։ Ժեզուսը հրապարակավ փորձեց ներկայացնել իրավիճակը որպես վերահսկվող և ոչ լուրջ։ Իսկ դրանից հետո Ռոնալդուն որոշեց հեռանալ հավաքականի ճամբարից և հայտարարեց, որ հետագայում կասի իրական պատճառը։

Հենց վերջին նախադասությունն է այս ամբողջ պատմության ամենակարևոր մասը։

«Ժամանակին ես կասեմ ճշմարտությունը»։

Այս արտահայտությամբ Ռոնալդուն փաստացի ցույց տվեց, որ այն, ինչ հանրությունը տեսել է, իր ամբողջական վարկածը չէ։

Եվ այստեղ արդեն կարելի է հասկանալ, թե ինչու այս պատմությունը չի կարելի սահմանափակել «Ռոնալդուն վիրավորվեց, որ իրեն չխաղացրին» ձևակերպմամբ։

Եթե խնդիրը միայն նստարանին մնալն էր, Ռոնալդուն կարող էր պարզապես ընդունել մարզչի որոշումը։ Նա 41 տարեկան է, և նույնիսկ ինքը հասկանում է, որ այլևս հնարավոր չէ յուրաքանչյուր խաղում նույն ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունն ունենալ։

Բայց այս պատմության մեջ կարևոր է այն, որ Ռոնալդուն հավաքականից հեռացավ ոչ թե խաղի ավարտից անմիջապես հետո, այլ Ժեզուսի հաջորդ հրապարակային հայտարարություններից և Պորտուգալիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Պեդրու Պրոենսայի հետ զրույցից հետո։

Այսինքն՝ ըստ Ռոնալդուի սեփական հայտարարության, վերջնական որոշումը կայացվել է այդ զարգացումների արդյունքում։

Սա արդեն ցույց է տալիս, որ խնդիրը կարող է կապված լինել ոչ միայն խաղադաշտում նրա դերի, այլև այն բանի հետ, թե ինչ է տեղի ունեցել հավաքականի ներսում դրանից հետո։