Ինչ օրենք ու արդարություն
Thu, 16 Apr 2026 09:00:37 +0400
Մենք այնքան երկար ենք ապրել պոռոտախոսության, գործի ու խոսքի հակադրության մթնոլորտում, որ հաճախ չենք էլ զգում, թե ինչքան շատ ցինիզմ, անդաստիարակություն, ոչ պրոֆեսիոնալիզմ ու կեղծիք կա այս իշխանությունների խոսույթում:
Ահա՝ կարդում եմ կառավարությունից ստացված հաղորդագրությունը «Հայաստան-ԵՄ քաղհասարակության պլատֆորմի 8-րդ հանդիպման» մասին, որի ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանն ասել է, որ 2018-ի «ժողովրդական, ոչ բռնի, թավշյա հեղափոխությունից» հետո մեծ առաջընթաց ենք գրանցել ժողովրդավարության, տնտեսության զարգացման հարցերում, բայց արդարության եւ արդարադատության հարցում դեռ խնդիրներ կան, քանի որ արդարություն ապահովող ինստիտուտների եւ «իշխանության աղբյուրի»` ժողովրդի միջեւ խզում կա: Ապա սահուն անցում է կատարել, թե խզում կա նաեւ Սահմանադրության եւ ժողովրդի միջեւ: «Արդարության եւ արդարադատության զգացողությունը չի լինելու, որովհետեւ Սահմանադրությունը պետք է լինի ժողովրդի ազատ կամքի արտահայտում, իսկ մենք պետք է խոստովանենք, որ այդպիսի Սահմանադրություն չունենք»:
Պարզ է, որ փորձում է նոր Սահմանադրության համար ճանապարհ հարթել: Բայց ինչպե՞ս կարող է երկրում արդարություն լինել, երբ քո անձնական հրահանգով մարդիկ են կալանավորվում, քո` ոչ մի հանցանք չգործած քաղաքական հակառակորդներին են ձերբակալում: Իսկ երբ փորձում ես կաթողիկոս «փոխել»` չի ստացվում, հրահանգում ես իրավապահ համակարգին` քրեական հետապնդումներ սկսել Մայր Աթոռի հոգեւորականների նկատմամբ: Ինչպե՞ս կարող է Սահմանադրություն գործել մի երկրում, որտեղ իշխող ՔՊ-ն իր նախընտրական ծրագրում բացահայտ հակասահմանադրական դրույթ է գրում` փոխել եկեղեցու ղեկավարին: Իսկ ժողովրդավարության հաղթանակն էլ երեւի տեռորով ու շանտաժով վերարտադրվելը կլինի: