Թուրքագետ, ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան Ռուբեն Մելքոնյանին մի քանի հարց ուղղեցինք (հարցազրույցն ամբողջությամբ` վաղը) Ապրիլի 24-ի խորհրդի հետ կապված:

– Նոր ցեղասպանության վտանգ սպառնո՞ւմ է մեզ այսօր Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից. հիշելով Արցախը:

-Եթե մենք անգամ մոռանում էլ ենք, թշնամի պետությունները չեն մոռանում: Օրինակ, 44 օրյա պատերազմի ժամանակ ադրբեջանցի զինվորների մի մասը Էնվեր փաշայի թևկապներ էր կրում: Բաքվի զորահանդեսի ժամանակ Էրդողանը խոսում էր Էնվեր փաշայից, Ստեփանակերտում փողոց անվանակոչվեց նրա անունով: Իսկ ապրիլի 24-ին ընդառաջ թուրքական և ադրբեջանական իրականության մեջ միշտ արվում է սիմվոլիկ ինչ-որ հակահայկական քայլ: Օրինակ, ապրիլի 24-ին թուրքական բանակում սպանվեց մի հայ զինծառայող. սպանողը հետո խոստովանեց, որ այդ օրվա խորհրդին ընդառաջ հայ է զոհաբերել: Կարծում եմ, որ Ստեփանակերտի եկեղեցու ավերումն այս օրերին նույնպես սիմվոլիկ քայլ է Ապրիլի 24-ին ընդառաջ: Ինչքան էլ Հայաստանը խոսում է խաղաղությունից և խաղաղությանը նվիրված համերգներ է տալիս, միևնույնն է, Ադրբեջանը ոչ միայն համարժեք քայլեր չի անում, այլ շարունակում է Բաքվի բանտում պահել հայ ռազմաքաղաքական ղեկավարությանը և բացահայտ ավերում է հայկական տաճարներն ու շարունակում իր հակահայ հռետորաբանությունը: Անգամ այս քայլերը ցույց են տալիս, որ այս իշխանության քաղաքականությունն անօգուտ է, սխալ է, անարդյունք է: Վտանգը միշտ կա, քանի որ թուրքը չի հրաժարվում շարունակել ցեղասպանությունը:

-Ո՞րն է թուրք-ազերիական վերջնական նպատակը, ի՞նչ քաղաքականություն են վարում հայերի նկատմամբ՝ բարիդրացիակա՞ն, թե՞ մեզ ոչնչացնելու` որպես ազգ և պետություն:

-Թուրքիայի և Ադրբեջանի քաղաքականությունը տասնամյակներով չի փոխվում, որքան էլ դա ծայրահեղական հնչի: Հայ-թուրքական պատերազմը մոտավորապես 1000 տարի շարունակվում է, այն պահից սկսած, երբ թուրքերը հայտնվեցին այս տարածաշրջանում: Ըստ էության, նպատակ էր դրված հայկական պետականության, հայկական ինքնության վերացման: Հիմա այդ նպատակը կա՞ օրակարգում, թե՞ ոչ. ես կարծում եմ, որ կա: Որովհետև թուրքական և ադրբեջանական թիրախը շարունակվում է մնալ մեր պետականությունը, մեր եկեղեցին, մեր ինքնությունը, մեր պատմական հիշողությունը: Հիմա մենք տեսնում ենք, որ այդ ամենի նկատմամբ հարձակումը կա և’ արտաքին, և’ ներքին ուժերի կողմից: Եկեղեցին թիրախավորվում է և’ թուրքերի, և’ փաշինյանական իշխանության, և’ Ադրբեջանի` Կովկասի մուսուլմանների հոգևոր առաջնորդ Փաշազադեի կողմից: Հայկական ինքնությունը, պատմական մեր հիշողությունը, պատմության դասագրքերի վերասրբագրումը և այլն, տեղավորվո՞ւմ է այս ամենի մեջ, միանշանակ` այո: Հետևաբար ես կարող եմ ասել. որ ամեն ինչ նույնն է՝ հակառակորդի ցանկությունները, նպատակները և գործիքակազմը նույնն են, փոխվել է միայն մեր այս պահին գոյություն ունեցող իշխանությունների ընկալելու, ինքնապաշտպանական բնազդների տրամաբանությունը, որը հակասում է օրինաչափություններին և իրական զարգացմանը:

Հարցազրույցն ամբողջությամբ` կարդացեք վաղը: