Աշխարհի գերտերությունների ղեկավարները դրսում իրենց երկրների շահերն են պաշտպանում` իրենց հակառակորդների կոկորդը կրծում, որ իրենց պետությունները մի խազ էլ բարձրացնեն համաշխարհային մրցավազքում, ամրացնեն, հզորացնեն իրենց երկրները, մեր պետության ղեկավարը գնում է դուրս` իր ընդդիմությունից բողոքելու եւ մեր թշնամիներին սիրաշահելու: Ի՞նչ իմաստ ունի արեւմտյան մի հարթակում Ալիեւին գովերգելը, մյուս հարթակում` Էրդողանին ռեւերանս անելը, երրորդ առիթով` Թրամփին քծնելը, երբ մեր երկրի առջեւ կանգնած լուրջ խնդիրներից ոչ մեկը տարիներ շարունակ չի լուծվում. մեր գերիներին հետ չեն վերադարձնում, մեր սուվերեն տարածք մտած թշնամու զորքը հետ չի քաշվում, մյուս տարածքների նկատմամբ նրա հավակնությունները չեն նվազում, մեր ապրանքը չենք կարողանում տանել՝ դրսում վաճառել, սահմանները չեն բացվում, նոր ճանապարհներ չեն կառուցվում, հին ճանապարհները չեն ապաշրջափակվում, Գորիս-Կապան մայրուղին մեզ թույլ չեն տալիս շահագործել, ԹՐԻՓՓ-ի ուղղությամբ էլ դեռեւս գեթ կես քայլ արված չէ: Դրան գումարած` ամեն օր հարեւան երկրից լսում ենք սպառնալիքներ, վիրավորանք, մեր մշակութային ժառանգությունը յուրացնելու փորձեր:

Ուրիշ պետությունների ղեկավարները դրսում գազան են, իրենց երկրում` բարի ղեկավար, մեր դեպքում հակառակն է. դրսում խոնարհ հարս է, ներսում` գել-գազան: Ամեն օր մարդ է կալանավորում, բանտերը լիքն են քաղբանտարկյալներով, եկեղեցու դեմ արշավի նոր փուլ է սկսում: Եվ փոխանակ դրսից հնչող սպառնալիքներին ու վիրավորանքներին արձագանքի, իր ընդդիմության բերանն է փակում` ողջ ուժով եւ ողջ թիմով, ֆեյքերով ու ՊՈԱԿ-ներով, ծախու քաղաքագետներով եւ պետական բյուջեից սնվող ՀԿ-ներով, իրեն կից կուսակցություններով եւ իշխանալեզ մտավորականներով: