Մեծ հիասթափություն

Thu, 01 Oct 2026 09:00:34 +0400

Ինչքա՜ն բան է փոխվել 2018-ից ի վեր: Ոչ միայն աշխարհում եւ աշխարհի հետ մեր հարաբերություններում, այլեւ մեր պատկերացումներում, մտածողության մեջ: Այսօր տեղի ունեցող շատ բաների մասին, եթե մեզ 2018-ին զգուշացնեին, ոչ մի կերպ չէինք հավատա: Եվ խոսքը միայն մեզ հետ պատահած աղետների մասին չէ ու հատկապես` Արցախի կորստի, այլ՝ շատ ավելի պարզ բաների: Օրինակ, ո՞վ կպատկերացներ, որ ինչ-որ գրառման համար Հայաստանում կարող են մարդ կալանավորել կամ մարդու ունեցվածքը նման անթաքույց ցինիզմով խլել: Կամ` հայ մարդկանց մուտքն արգելել Հայաստան: Կամ՝ Արարատ, Արցախ տեղանունները պետականորեն արգելել: Իսկ երկրի առաջին դեմքը կարող է հայկական տեղանունները ադրբեջանական հորինված տերմիններով փոխարինել եւ հայտարարել, որ Արեւմտյան Հայաստանը Մարալիկն է:

Բայց մի կողմ թողնենք պատմական հիշողության ու հայի ազգային արժանապատվության հարցերը, ավելի կենցաղային երեւույթներից խոսենք` չէ՞ որ «իրական Հայաստանի» կոնցեպցիան է այսօր դրված պետական քաղաքականության հիմքում, եւ չընդվզող հասարակությունը, ըստ էության, համաձայն է դրա հետ: 2018-ին բոլորս համոզված էինք, որ իշխանության է գալիս երիտասարդ, անկաշառ, ազնիվ ու գրագետ մի թիմ, որը պատրաստ է մեծ էնտուզիազմով եւ անշահախնդիր աշխատել` հանուն հասարակության բարօրության: Հազիվ 1 տարի էր անցել, երբ տեղեկացանք, որ իրենց աշխատավարձերն են թաքուն բարձրացրել, ինչը փորձում էին հիմնավորել պետական ապարատում որակյալ կադրեր ներգրավելու, կոռուպցիայի դեմ պայքարի, արժանապատիվ վարձատրության անհրաժեշտությամբ: Հետո արդեն մեծ պարգեւավճարների, դղյակների, պետական միջոցները վատնելու բազում փաստեր ասպարեզ եկան: Պարզվեց՝ անշահախնդիր նվիրվելու խոստումն իրենց բազում ստերի շարքում հերթականն էր: