Հայրենասերների փոքրիկ հաղթանակը Նիկոլենց դեմ

Mon, 28 Sep 2026 17:15:35 +0400

Սեպտեմբերի 27-ին Հանրային հեռուստաընկերությամբ սեփական համերգի ցուցադրության համար Թաթա Սիմոնյանը հրապարակային ներողություն է խնդրել եւ նշել, որ հեռարձակումը կատարվել է առանց իր հետ համաձայնեցնելու: Նման համաձայնեցման կարիք չկար` համերգը Հանրայինի սեփականությունն էր: Բայց պարզ է, որ ոչ ինքը, ոչ Հանրայինն այդ առումով խնդիր չէին ունենա, եթե սոցիալական ցանցերով դրա դեմ շարժում չսկսվեր: Ինչ մնում է Հանրայինի ղեկավարության ներողությանը, ապա այն անսովոր է: Եվ ոչ միայն անսովոր է՝ այլև նիկոլական «իրական Հայաստանի» ոգուն անհարիր: Որովհետև սեպտեմբերի 21-ին կայացած համերգի՝ սեպտեմբերի 27-ի ցուցադրությունն, ընդհակառակը, ամբողջովին տեղավորվում է «իրական»-ի գաղափարախոսության մեջ: Այն է՝ Նիկոլի վարչապետությամբ գեներացված դաժան անցյալը մոռացության մատնելը՝ լինի այն պատմական, թե մեր օրերի անցյալ:

Այդ դեպքում կարող է հարց առաջանալ, թե ինչո՞ւ ներողություն խնդրեց Հանրայինը: Որովհետև գիտակցեց, որ հատեց մինչ այդ անտեսանելի կարմիր գիծ, ինչն ինքնին խիստ զարմանալի է: Փաստորեն, հեռուստաընկերությունում ընդունեցին, որ «իրական»-ի ոգուն համապատասխան երևույթը կարող է վտանգավոր լինել գործող իշխանության համար: Դա էլ, իր հերթին, նշանակում է, որ հզոր թափով մարդկային բողոքն, այնուամենայնիվ, լուրջ գործոն է: Եթե նույնիսկ այն կազմակերպված չէ որևէ կենտրոնից: Կասեի ավելին՝ բողոքի հաջողությունը հենց որևէ կենտրոնից կազմակերպված չլինելու մեջ էր: Ինչն էլ վկայում է, որ դա շատ ավելի վտանգավոր է իշխանության համար: Որովհետև առկա չէ մարդկային մեծ խումբ, որին հնարավոր էր չեզոքացնել՝ ղեկավարությանը ձերբակալելով:

Դա էլ ցույց տվեց, որ 2018-ի ապրիլյան իրադարձություններից ութուկես տարի անց հնարավոր է հաղթանակ տանել իշխանության նկատմամբ՝ որքան էլ այն փոքր լինի: Դա՝ մեկ: Երկրորդ, դա տեղի ունեցավ տարերային բողոքի շնորհիվ: Տարերային կոչվածը չի մերժում առանձին փոքր խմբերում կազմակերպիչների առկայության հանգամանքը: Բայց դրանք աչքի համար կարող են անտեսանելի լինել: Քանի որ իրավապահները վստահաբար ժամանակ չեն կորցնի մի քանի հոգի ներառող խմբի բաց խոսակցությունը մոնիտորինգ անելու համար: Փոքրաթիվ խմբերի թուլությունը՝ երբ դրանք բազմապատկվում են տասնյակներով կամ հարյուրներով, վերածվում է հզոր շարժման: Այդպես էր, օրինակ, կազմակերպվում ընդհատակյա պայքարը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Գերմանիայի կողմից գրավված բնակավայրերում: Եվ կապ չունի, թե դրանք որտեղ էին գտնվում՝ Սովետական Միությունում, թե Ֆրանսիայում:

Հուսով եմ, որ ընդդիմադիր հայացքներ ունեցողների շրջանում չեն գտնվի մարդիկ, ովքեր ինձ կմեղադրեն «գաղտնիք» բացահայտելու մեջ: Այնպես, ինչպես դա տեղի ունեցավ 2020-ի գարնան վերջին, երբ Հրանտ Բագրատյանը մեղադրվեց, թե «իշմար» է տալիս ադրբեջանցիներին: Հիշեցնեմ, որ վերջինս հայտարարել էր, որ եթե Ադրբեջանը ցանկություն ունի հարձակվելու Արցախի վրա, ապա ընթացիկ աշունը դրա լավագույն ժամանակը կլիներ: Դա որպես նախազգուշացում էր արվել դեռևս «դուխով» Նիկոլին: Բայց «դուխովը» բանի տեղ չդրեց այն, իսկ անուղեղ նիկոլական զանգվածը Ֆեյսբուքում հարձակվեց Բագրատյանի վրա: Այն մարդու, ով հայոց ճակատագիրն ընկալում է որպես անձնական ողբերգություն: Ի տարբերություն վաղուց արդեն ոչ «դուխով» Նիկոլի՝ ով իր վարչապետությամբ այդքան արհավիրքներ բերեց մեր գլխին: Ու շարունակում է այդ գործընթացը՝ աջակից ունենալով նույն անուղեղ զանգվածին:

Ինչևէ, իմ այս հոդվածի իմաստը, նախ, ոգի սերմանելն է հայրենասերների շրջանում՝ ցույց տալով, որ հնարավոր է հաղթանակ տանել Նիկոլի դեմ: Հաղթանակ՝ որքան էլ այն առաջին հայացքից փոքր լինի: Երկրորդ, որ հենց այդ՝ փոքրաթիվ խմբերով փոքրիկ հաղթանակների ճանապարհը պետք է ընտրվի հետագա ամբողջական հաղթանակի համար: Ինչը տեղի կունենա՝ երբ դրանք կգեներացնեն համազգային շարժում: Որի միջից կծնվի այն անձնավորությունը, ով կառաջնորդի այդ շարժումը՝ հանուն Հայաստանի փրկության: