Ծիծեռնակաբերդին մոտեցել են որպես սովորական շենքի և հասցրել են շոշափելի վնաս, որն անդառնալի չէ

Fri, 24 Apr 2026 14:45:58 +0400

Եթե տագնապներ կային, որ Ծիծեռնակաբերդը վերանորոգման անվան տակ քանդում, ավերում են, որ այս տարվա ապրիլի 24-ին հուշահամալիրը փակ կլինի կամ խաթարված տեսքով կընդունի բազմահազար այցելուներին, որ այս մոտեցումը ևս մի փորձ է Ցեղասպանության հիշատակը պղծելու, հիշողությունը ջնջելու և իրողությունը ժխտելու առումով, կամ ուղղակի թուրքական պահանջ են կատարում Հայաստանի իշխանությունները. սա մեր ժողովրդի հոռետեսական ու նայիվ մտածողության հետևանքը չէ, այլ մեր իշխանավորների վարած քաղաքականությունից հասարակության քաղած դասերի արտացուոմը: Որ հուշահամալիրն այսօր լիարժեք ու ամբողջովին պատրաստ չէ, խոստովանում են նաեւ իրենք` կառավարությունից, սակայն վաղ առավոտից, չնայած վատ եղանակին, մարդկանց հոսքը չի դադարում դեպի Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիր։ Ասվել է, որ կիսատ մնացած աշխատանքները կշարունակվեն ապրիլի 25-ից: Իսկ թե ի՞նչ մոտեցում են ի սկզբանե ցուցաբերել հուշարձանին, ի՞նչ սկզբունքով են կատարում վերանորոգման աշխատանքները, որքանո՞վ են դրանք ճիշտ կամ սխալ, սխակներն անփութության, թե միտումնավորության հետեւանք են, զրուցել ենք ճարտարապետ, քաղաքաշինարար Սարհատ Պետրոսյանի հետ:

«Կարող ենք երկար խոսել պետության կողմից պատվեր իջեցնելու քաղաքական մոտիվացիաների մասին, բայց դա դնենք մի կողմ և չմտնենք այն դաշտ, թե մեր իշխանություններն ինչպես են վերաբերվում Ցեղասպանության պատմական հիշողությանը: Իմ կարծիքով, ի սկզբանե խնդիրը եղել է սխալ, որ Ծիծեռնակաբերդին մոտեցել են` որպես սովորական շենքի և ոչ թե հուշարձանի: Եթե, դիցուք, Սանահինի վանական համալիրում ունես ջրահեռացման խնդիր, դու չես քանդում Սանահինի պատը և ետ շարում նորից: Դու վերականգնում ես այն, որովհետև դրա քարերն արդեն իսկ արժեք են: Իրենք Ծիծեռնակաբերդին մոտեցել են որպես ուղղակի օբյեկտ, ինչպես նորոգում են դպրոցները, մանկապարտեզները: Մոտեցել են այդ տրամաբանությամբ, և հասցվել է այն վնասը, որն արդեն հասցվել է: Դա դեռևս անդառնալի չէ, իհարկե շատ շոշափելի վնաս է, բայց պրոֆեսիոնալ մոտեցման արդյունքում հնարավոր կլինի շտկել: Մեծ աղմուկ հանողը հեղինակներից մեկի աղջիկն էր, որ հիմա ներգրավված է աշխատանքներում: Ես շատ հույս չունեմ, որ Անահիտ Թարխանյանի ներգրավմամբ մեծ բան է փոխվելու, որովհետև իր գործունեությամբ շատ աչքի չի ընկել հուշարձանների պահպանությամբ: Ուղղակի հիշեմ, որ ինքը Ազգային Ժողովի շենքի հեղինակն է` ներկայիս դահլիճի և այլն: Բայց մեծ հարգանք ունեմ պարոն Սաշուր Քալաշյանի նկատմամբ, իր հետ մեկ-երկու անգամ խոսել եմ այդ թեմայով: Հույս ունեմ, որ որոշակի եզրահանգումներ արել են և չեն մոտենա այդ հուշարձանին այնպես, ինչպես մոտենում են պետական պատվերով դպրոցներին կամ մանկապարտեզներին»,- ասում է Սարհատ Պետրոսյանը: