«Հրապարակ». Մի բրդուճ քյաբաբով ծախել են իրենց բոլոր սրբությունները

Tue, 28 Apr 2026 11:45:06 +0400

Մեր զրուցակիցն Արտաշես սարկավագ Աջապահյանն է:

– Ապրիլի 25-ին իշխանությունները Երեւանի կենտրոնում քաղաքացու օրն էին նշում: Սկզբում` խորոված, հետո՝ համերգ, երգ ու պար: Շատերն այս ամենը քննադատում են, քանի որ դա տեղի ունեցավ Ցեղասպանության զոհերի հիշատակի անմիջապես հաջորդ օրը։ Սակայն, ի վերջո, եթե պատկերացնենք, որ նույն միջոցառումը տեղի է ունենում մեկ այլ ամիս, դրանից փոխվո՞ւմ է հարցի էությունը: Ըստ Ձեզ` ո՞րն էր մեր ժամանակների «հաց եւ տեսարանների» նպատակը:

– Այս ամենի նպատակը, ես կարծում եմ, մարդկանց սպառող դարձնելն է: Կենդանական բնազդների մակարդակի զանգվածի են ձգտում հասցնել մարդկանց, որպեսզի մարդիկ միայն ուտելու մասին մտածեն, ձեռքի հետ էլ` մյուս կենդանական բնազդների: Նման մարդիկ հեշտ են կառավարվում: Իհարկե, ամբողջապես չի ստացվում իշխանությունների մոտ, սակայն ոմանց իսկապես կարողանում են դարձնել այդպիսին: Տխուր է, որ հայ ազգից փորձում են բիոմասսա ստանալ, որն անկարող կլինի մտածելու, ծայրահեղ դեպքում` բիոզանգվածը կարող է մտածել բացառապես իր պահանջմունքների բավարարման մասին, այդ թվում` կենսաբանական: Հոգեւոր պահանջմունքների իսպառ բացակայության են փորձում հասնել: Մարդկանց տանում են նրան, որ հոգեւոր պահանջմունքներ չունենան: Ծաղրանկարներ կան, որ շունը կատվի նկարի ետեւից է անդադար վազում, կամ` սկյուռին գցում են պտտվող օղակի մեջ, եւ նա չի կարողանում դուրս գալ…. մեր ժողովրդին այդ նույն իրավիճակի մեջ են փորձում գցել: Այդպես հեշտ կառավարելի են մարդիկ դառնում: Հակառակ դեպքում` ժողովուրդը կարող է սկսել ավելի լուրջ թեմաների մասին մտածել, լուրջ հարցեր քննարկել, հայրենասեր ու աստվածասեր դառնալ, ինչը կբարդացնի իշխանությունների վիճակը: Դրա փոխարեն` ուրախություն, խորոված, քեֆ ու խրախճանք, ստամոքս լցնել: Պատահական չէ, որ խորոված ու քյաբաբ են վաճառում մարդկանց: Մնում է մարդկանց մյուս բնազդներն էլ այդպես արթնացնեն, եւ կլինի վերջը` Սոդոմ գոմոր:

– Երբ մարդիկ այդ երեւույթները քննադատում են, իշխանությունն իր գրպանում մի պատրաստի պատասխան ունի պահած` ուզում եք միայն սգա՞լ: Ինչպե՞ս տարբերել այս երեւույթները միմյանցից:

– Իսկ ի՞նչ անել, բոլոր սրբությունները, կրոնը, արժեքներն ու պատմությունն արժե՞ ծախել մի բրդուճ քյաբաբի դիմաց: Նման ձեւով մտածող մարդիկ այդպես են վարվել: Բնականաբար, այդպես մտածողների մեջ ոչ թե մարդն է խոսում, այլ քյաբաբն է խոսում: Այդտեղ ոչ թե մարդն է խոսում, այլ` ստամոքսը: Մանիպուլյացիաներ են անում իրականում, բայց ես կարծում եմ, որ շատերն այնքան են իրականությունից կտրվել, որ ուղղակի մտածում են այն, ինչն իրենց համար հաճելի է: Նրանք ամեն ինչ մոռացել են: Կան, չէ՞, մարդիկ, ովքեր ուրանում են իրենց ընտանիքը, երեխաներին, հետո թողնում գնում են տնից, հետո էլ արդարանում են, ասում են` դե հո ամբողջ կյանքում չէի՞ ծառայելու: Մոտավորապես նույն բանն է տեղի ունենում: Հիմա սրանք էլ ասում են` հո սաղ կյանքներս չէի՞նք սգալու: Մի սգացեք, ուղղակի տարրական հարգանք է, երբ հարազատդ մահանում է, չես գնում հանգուցյալի տուն, երաժշտություն միացնում ու պարում: Պատկերացնո՞ւմ եք՝ մարդը գնա բարեկամի տուն՝ ցավակցելու, երաժշտություն միացնի, սկսի պարել կամ խորոված ուտել: